.............................
ساعت ۳:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱۳  

 

میان مجلس روضه شما نشسته ام، هی دور و برم را نگاه می کنم و باورم نمی شود که اینجا باشم! یعنی هی از خودم می پرسم که :"آخه آشغال، کی تو رو راه داده اینجا ؟؟؟؟" و بعد هی سرم را پایین تر می اندازم، چادر را بیشتر می کشم توی صورتم، خودم را جمع تر میکنم و گوشه ای در خود خودم فرو می روم...

دعای فرج  که زمزمه می‌شود، من شروع می کنم به باریدن... بی‌وقفه، انگار که بعد از مدتها تشنگی و سرگردانی رسیده باشی به چشمه‌ای و نتوانسته باشی این عطش را بیش از این تاب بیاوری و خودت را انداخته باشی میان آب....

"السلام علیک یا اباعبدالله" .... و آتشی که می‌افتد در جان من.... خجالت می‌کشم از اینکه من را باز هم راه داده‌ای، خجالت می‌کشم از بودنم در اینجا و هی دیوانه وار می‌بارم.... آرام توی دلم صدایت می‌کنم، می‌پرسم چرا تحمل می‌کنی من را؟ چرا یکی نمی‌زنی توی گوشم و بیرونم نمی‌اندازی از در خانه ات؟ چرا اینقدر صبوری می‌کنی با من؟؟؟؟؟ و هق هق گریه ام که خاموش و بی‌صدا به بارشهایی رگبار مانند می‌انجامد....

بهت‌زده به اشکهایم که چکه‌چکه روی مناجات‌ الشاکین میریزند نگاه می‌کنم... چرا به من اجازه داده‌ای ببارم؟ این اشکها که می‌گویند این ‌همه قیمت دارند، می‌گویند راه نجات هستند، می‌گویند چراغانی می‌کنند هر ظلمتی را، چرا، چرا اینگونه سخاوتمندانه به چشمان بی‌لیاقت من راه می‌یابند؟؟؟ من، من لیاقت اشک برای‌ تو را ندارم ...

 

بعد یادم می‌افتد که همسایه‌ای، که نمی‌دانم از کدام گوشه بهشت خدا آمده بود به میهمانی باغ سیب ، دست به دعا شده بوده برای بیقراری و عجز و اضطرار این باغبان خسته، یادم می آید که دعاهای کمیل حرم امام رئوف و مهربانم را هم، با سخاوت به دعا برای من رو سیاه نشسته و یادم می آید که او اشک ریخته برای این همه ظلمت من، یادم می افتد که اگر من دیگر آبرویی ندارم،دعای دیگران هنوز هم ..... بعد انگار فانوسکی کور سو بزند در دلم، انگار زانوی های لرزانم توانایی پیدا کنند برای ایستادن، انگار صدای تو را شنیده باشم بعد از این همه سکوت و تنهایی.... جانی تازه می دمد در من... حس می کنم کمی، فقط کمی سبک شده ام.....

بعد به تو فکر می‌کنم و سیاه عزا بر قامت بلندت.... به اشکهایت فکر می کنم که قطره قطره بر گونه های مبارکت می‌لغزد، به دستهایت فکر می‌کنم که به قنوتی شیرین بلند شده‌اند، به شکوه ایستادنت فکر می‌کنم، به طنین آرامش بخشی که صدایت باید داشته باشد، به نوازش نگاهت....

و بعد به دلتنگی های خودم....

و حس می کنم نفسم دیگر بالا نمی‌آید.... سرم گیج می رود...

 

 نفس برمی‌گردد، و من باز می بارم.....

 

 


کلمات کلیدی: روضه ،کلمات کلیدی: اشک ،کلمات کلیدی: دعا ،کلمات کلیدی: فانوس
 
التماس
ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٠/۱  

همسایه های عزیز باغ سیب

دوستان همیشه همراه و خوب من

مدتی است که سیب تازه نداشته باغم.... آمده اید به امید چیدن سیبی یا دقایقی مهمان شدن یا لحظاتی خستگی گرفتن زیر سایه درختان ولی ....

امشب که حال دلم خیلی خیلی بد است، یعنی باغم را در حال ویران شدن می بینم و خودم را در یک قدمی نیستی، آمده ام قسمتان بدهم به همان لحظه های زیبای به یاد ماندنی ای که باهم داشتیم، به همه آن اشکهایی که باهم ریختیم و لبخندهایی که با هم زدیم، به همه آن شوق ها و شور ها و مهمانی ها و سبزه ها و چه می دانم، تمام آن خاطرات مشترکمان از همسایگی....

دعایم کنید...

همین

 

پی نوشت: خواهش می کنم چیزی نپرسید، هیچ توضیحی ندارم.... فقط ملتمس (به معنای واقعی عجز و التماس) دعاهایتان هستم

........